Tapos na ang mga problema ko bilang "freshmen", sa wakas natapos na rin ang "hunting season para sa guro at istudyante, nahanap na namin kung nasaan ang course card namin(pero mga iba naman siguro ay hindi pa), mga iba tuwang-tuwa na sila dahil natapos na ang kanilang "summer classes" (pero hindi ko na naranasan yon) at siempre hindi naman ito mawawala….

"Sa wakas! Natapos na ang iyong lumang problema, mag-sisimula muli ang iyong panibagong problema"

Ganito lagi ang nasa isip ko kada-term, "maganda na nga ang araw mo ngayon, bukas ay hindi na". Ito lagi ang pinaka numero unong problema ko sa kolehiyo, ewan ko lang sa iba.

Maganda na sana ang buhay ko sa kolehiyo kung hindi lang dumating ang "buwiset" sa buhay ko, paano ba naman hind mabubuwiset, mayroon akong problema sa schedule, mayroon din akong problema sa araw, mayroon akong problema sa aking sarili at siempre mayroon na rin akong problema sa mga guro at marami pang iba na hindi ko pa nababanggit. Kaya kung ganito ang sistema, minsan sinasabi ng aking isipan na "BUWISET TALAGA".

Buhay naman! Sabi kong ganon. Inaamin ko, ngayon lang ako nakaranas ng ganitong pangyayari sa buong buhay ko. MWF gigising ako ng maaga para umatend ng one-hour class, pagkatapos maghihintay ng limang oras para umatend naman para sa isa pang one-hour class, na ganyan din ang gagawin ko pagkatapos at pagka-tapos niyan, yan na ang uwian ko (uuwi ako ng 7:45, na ganyan din ang gagawin ko kapag T-TH, pero iba na ang schedule ko. Lang hiya! Mayroon din akong Saturday-class, pero suerte five-hour class lang at pagdating sa linggo yan lang ang pahinga ko. BUWISET

Ganito ang schedule ko ayon sa mga naalaala at sa EAF, gabi-gabi ako umuuwi, halos araw-araw akong pumapasok na para akong nag-tratrabaho sa isang kumpanya bilang isang "laborer" pero walang hiya labing-anim na taong gulang palang ako. dahilan sa ganitong problema, humingi naman ako ng tulong sa isang Guidance Councilor.

Sa Guidance Office. Pumunta nga talaga ako at pinag-usapan namin tungkol sa ganitong problema. Ganyan talaga ang buhay kapag isa ka nang tinatawag na Sophomores sa isang kolehiyo (paano pa kaya kung junior at senior ka na?), sabi saakin ng guidance councilor.

Binigyan pa ako ng mga advice na galing sa kanya na hindi ko na matandaan. Nakakatulong sa isang istudyante na may problema sa kolehiyo, pero walang kwenta para saakin.

Ngayon "officially enrolled" na ako sa isang paaralan, nag-bayad ng P42,525.00 para sa tuition fee at hindi ko na naranasan na pumila ng mahaba sa iisang bintana. Ito na siguro ang panibagong Simula ko sa kolehiyo bilang Sophomore.

Pero hindi maaalis sa aking isipan na "bakit ganito ang buhay"

Eto ako nasa paaralan, hanggang ngayon nagiisa, hindi pa nababago, nagbubuhat pa rin ng malaking bag. Hindi rin nagbago ang I.D namin na may numerong #10360859. Gusto ko lang sana palitan ang aking larawan na mukhang galing sa bilangguan o wanted criminal, kaso hindi raw pwede, kung gusto ko naman kailangan magbayad muli ng 1500.00 para sa replacement fee o renewal kung tatawagin.

Bago ako pumasok, minsan at kinakailangan na alamin at kilalanin ang aking pinapasukan, trip ko lang gawin yon para mapagkamalan akong freshmen na nawawala sa paaralan esteh sa higanteng paaralan.

Pinaghandaan ko na rin ang aking mabibigat na gamit, alam nyo na siguro kung ano ang dinala ko, notebooks, mga papel, sketch pad, yellow pad, isang plastic folder, mga signpens (kasi hindi ako sanay gumamit ng bolpen) at mga librong hiniram sa library.

Pero introduction palang yon, pinangarap ko lang gawin yon at hindi pa tayo nagsisimula, halata bang nag-de-day-dreaming ako? Napag-tripan ko lang gawin yon habang inaalaala ko pa kung ano ang aking ikalawang simula sa paaralan.

15 years na ako pumasok sa paaralan, 15 years ko na rin naranasan at magkaroon ng written exams at boring lectures at siyempre sa loob ng 15 years hindi mawawala sa kwento ang mga "lokong teacher".

Sa katunayan hindi lang naman yan ang mga nangyari saakin sa loob ng 15 taon, may mga unforgettable experience akong naranasan na hanggang ngayon ay nandito pa rin sa tabi k,o subalit pilit na kinakalimutan at mayroon din naman akong forgettable experience na sinadyang kinalimutan ko na ang lahat, subalit nanunumabalik ang lahat ng mga matinding naransan ko sa paaralan.

Ito ang aking kwento. Ito ang "the last chapter"……

Hindi mawawala ang kasabihan sa isang paaralan ang "back to school". Halos hindi ko na mabilang kung ilang beses ko na ito narinig sa T.V commercials, sa School Orientations, sa mga kaibigan at sa magulang.

Buwan ng mayo ang simula ng pasukan sa kolehiyo, samantala buwan ng hunyo naman sa elementarya at haiskul, ayon sa mga naranasan ko.

Kapag naririnig ko ang salitang "back to school" eto lang siguro ang masasabi ng aking isipan. ‘"ano kaya mayroon doon?, kinakabahan na ako". Hindi rin maiiwasan ang kaba kapag ganito ang situasyon, depende kung sanay ka na talaga.

Buwan ng Mayo. Simula

Eto palagi ang pinaka magandang naranasan ko sa paaralan, "ang simula" bagong kaklase bagong bolpen, bagong paaralan, at bagong buhay, halos lahat ay bago pati na rin ang pananmit. Nagiging maganda lang ang simula, marahil siguro sa "excitement" na dito siguro ma-iinspired ang isng istudyante na pumasok sa klase, pero bukas na makalawa, hindi na siya papasok.

Umpisa ng klase nandyaan na ang pagpapakilala ng guro, ng istudyante/kaklase at siyempre nandito na rin ang walang kwentang "house rules" ng guro, na paulit-ulit na nangyayari. Pero minsan lang ito mangyari at mangyayari depende sa situasyo sa ginawang "house rules". Sa madaling salita "depende sa guro".

"House rules" Hindi ko alam kung bakit kailangan pang gawin yan ng isang guro sa iisang klase sa iisang oras. Sabi daw ng aking guro, para daw ma-controlin at ma-handle ang kanyang klase sa kanyang pag-tuturo. Sa kanyang house rules, alam kong mahigpit ang kanyang binibigay na batas [martial law (teacher’s version)], halatang kinuha at kinopya niya lang ito sa student’s handbook. Lahat na sinabi niya tungkol sa kanyang mga batas, naintindihan ko naman siya, pero iisa lang siguro ang tanong ko para sa kanya, pero hindi ko kayang sabihin, "papasa ba kami?"

pagkatapos ng "house rules" mayroon din siyang tinatawag na "freedom of speech" na ganoon din ang sinabi niya tungkol sa "house rules". Na minsan sinabi ng aking isipan na "kailangan niya pa bang gawin yan. Sa kanyang "freedom of expression" ayos lang saamin yan, democratic country naman ang pilipinas, pero para saakin ang pinaka ayaw ko sa lahat ay ang kanyang "house rules".

ITO ANG DAHILAN KUNG BAKIT…..

sa usaping house rules, eto lang siguro ang mga listahan ng mga ginawa ng aking mga guro ayon sa aking naranasan sa paaralan.

Bawal ang cheating.

Bawal ang kumopya at magpakopya.

Bawal kumain sa loob ng klase.

Bawal ang maingay habang nagsasalita ang guro.

Walang excuses sa mga umaabsent (depende).

7 absents is equal to 14 lates, beyond that "drop-out".

Lingo lingo magkakaroon ng quizzes

69.99 is not equal to 70.

Kinakailangang "be-on-time" kapag pumapasok sa klase"

Late ka na kapag lumagpas ka ng limang minuto sa klase.

Titigil ang isang guro kapag maingay ang klase.

Absent na raw ang isang istudyanteng tumambay sa labas sa loob ng 10 minuto.

Cutting klases na raw ang isang istudyanteng lumabas ng walang paalam.

Kailangan nasa proper seat.

Kung wala sa proper seat absent (kahit na nandyaan ka lang sa tabi-tabi)

Kung may tanong sa isang guro kinakailangang itaas ang kanang kamay.

Minus 10 kung nahuli kumopya.

I-silent ang cellphone/beeper.

Siguro hanggang dyaan na muna ako, marami pang mga batas na isinagawa ng guro na minsan kinakailangan ko nang kalimutan. Sa kanyang mga batas, minsan din gusto ko tanongin ang aking guro tungkol dito, "nasaan ba diyan ang quality of learning kung puro attendance at proper seat lang ang inaatupag?" nang tinanong ko ito sa kanya, kung ano-ano ang sinabi, iniiba-iba ang usapan, "hindi niya sineryoso ang tanong ko".

Pagkatapos ng "house rules", nandyaan na ang introduction tungkol sa grading system, habang ginagawa ito ng isang guro para na rin siyang nagtuturo ng math, lahat ng mga ginawa namin sa paaralan katulad ng seatwork, assignment, quizzes, midterms/finals, project, recitation ETC ay graded (halos lahat ay graded).

Ang passing saamin ay 70 (na kadalasan ito ay tinatawag na pasang-awa) kung bumaba bagsak. Kung mapapnsin mo lang sa itaas kanina, 69.99% is not equall to 70%. Sa isang .01% na kapiranggot na grade na yan ay hindi pa pinagbigyan ng guro sa isang istudyante para pumasa sa subject. Subalit wala naman akong nakilala sa aking mga kaklase na nagkaroon ng ganitong problema bueno lang ang honor students o deans lister.

Yan ang pinaka- ayaw ko sa lahat ang "grading system" ng paaralan/ guro.

Pagdating sa grading system, muli ko nanaman tinanong sa aking sarili. Kailangan pa bang i-measure ang talino ng tao? Kapag nakakuha ka ng 50% na grade sa iyong subject ay di ka na matalino?, kapag nakakuha ka ng 0% na grade sa subject ay bobo ka na? kapag nakakuha ka ng 100% na grade sa iyong subject ay sigurado bang matalino ka na? at kapag nakakuha ka ng 70% na grade sa iyong subject mayroon ka bang natutunan?

Ayon sa aking mga teorya, sa 0.000000000000001% ng talino ng isang tao ay marami na silang nalalaman at natutunan, masmataas pa kumpera sa 100% na grading system ng ginawa ng isang paaralan. Sa isang piranggot ng porsyentong yan, may kakahayang tayong bumasa, sumulat, matuto atbp (at mayroon ka ng idea kung ano ang gusto kong palabasin). Paano kaya kung naging 50% na ang talino ng tao? Yan ang lahat ng natutunan natin na pwede pa ito dagdagan, kung kailan natin gusto, pero mahihirapan tayo pataasin ang 50% sa 83% at hindi na imposibleng aabot ito ng 100%.

Kung tutuusin teorya lang yan, maaring tama ako at maaari din na mali ako.

Pero kahit anong gawin natin kahit na gumawa ako ng manifesto tungkol sa edukasyon, wala pa rin makakatalo sa hinayupak na grading system na yan. Minsan lang at minsan, pinili natin maging bobo kahit na ang talino natin ay kapareho ni Plato.

Umikot lang ang kwento ko sa paaralan, wala masyadong pag-babago sa napasukan kong paaralan, mahigit tatlong taon na ako dito, nandyaan nanaman ang tinatawag na frosh (freshman), mga baguhan kung tatawagin ay tranferee, hanggang sa mapunta sa "seat-in" at kung ano pa na ang makikita mo.

Simula ng klase, isa na akong tinaguriang "irregular student" o kaya’y "ireg" (para cool). Magiging maganda na sana ang araw ko kung hindi lang sana pangit ang schedule ko. Nagkataon napasama ako sa block-section AA7, ako lang siguro ang "ireg". Maingay na may halong kanchawan at landian, na hindi ko kayang ipaliwanag.

Sa klase normal lang daw ang maingay, sabi daw kaya naman daw i-handle ng isang guro ang ganitong situasyon, lalo na kung ang iyong guro ay pilosopo at maraming alam sa malalalim na salita.

Ayos lang naman ang buhay ko sa nasabing section, marami naman akong natutunan, katulad ng "masarap pala kapag maingay ang klase"

School is an institution that molds and educates people. I herd that your school has good quality of education, I was convinced to study in your school because, courses you offer suites on my chosen career. I believe also that education in your school has high tech facility and highly recommended standard in teaching to the learners. I know that your institution would give the best quality of education; I am looking for as I want to achieve my goals and aspiration that’s why, I chose this school. I believe also that your institution gives me the best education and able to meet the needs and services in staying in your school.

In this strong faith that your school is peaceful and orderly, the good quality removes my doubt to study in your school, I’m happy and proud to say that I want to study in your school.